ՄԱԿ-ի «Կայուն զարգացման մասին զեկույց — 2026»-ի (Sustainable Development Report) տվյալներով՝ Հայաստանը համաշխարհային վարկանիշային աղյուսակում զբաղեցրել է 47-րդ հորիզոնականը՝ հանդիսանալով առաջատարը Հարավային Կովկասի երկրների շարքում։ Այս մասին հայտնում է Eurasianet.org պարբերականը։
Տարածաշրջանային ցուցանիշներով Հայաստանին հաջորդում են Ադրբեջանը (52-րդ հորիզոնական) և Վրաստանը (61-րդ հորիզոնական)։
Կայուն զարգացման նպատակների (ԿԶՆ) դինամիկան Հայաստանում Փաստաթղթում վերլուծվել են Հայաստանի զարգացման միտումները՝ ըստ առանձին թիրախների.
Առաջընթաց. Արձանագրվել է դրական դինամիկա սոցիալական անհավասարության կրճատման ուղղությամբ։
Ռիսկեր. Մտահոգություն է առաջացնում շրջակա միջավայրի վիճակի վատթարացումը և էկոլոգիական ցուցանիշների անկումը։
2030 թվականի թիրախների գլոբալ ձախողումը Զեկույցի հեղինակների գնահատմամբ՝ մինչև 2030 թվականը սահմանված Կայուն զարգացման նպատակներն ամբողջական ծավալով չեն իրականացվի սահմանված ժամկետներում։ Փաստաթղթում նշվում է, որ նպատակների սկզբնական նշաձողերը եղել են չափից ավելի հավակնոտ, սակայն դրանք հանդիսացել են կառավարությունների համար համալիր խնդիրների լուծմանն ուղղված գործողությունների խթան։
Պատերազմների ազդեցությունը զարգացման վրա Որպես վերջին տասնամյակի հիմնական մակրոտնտեսական և քաղաքական դաս՝ ՄԱԿ-ը սահմանում է խաղաղությունը՝ որպես կայուն զարգացման պարտադիր պայման։
Զեկույցում բերվում է պատերազմների բացասական ազդեցության հետևյալ պատճառահետևանքային շղթան.
Ենթակառուցվածքների քայքայում և միգրացիա. Ռազմական գործողությունները ոչնչացնում են տնտեսական հիմքերը և հանգեցնում բնակչության բռնի տեղահանման։
Ռեսուրսների շեղում. Ֆինանսական և մարդկային կապիտալը զարգացման ծրագրերից վերահասցեագրվում է դեպի պաշտպանական և ռազմական ծախսեր։
Ինստիտուցիոնալ թուլացում. Խարխլվում են պետական այն ինստիտուտները, որոնք պատասխանատու են բարեփոխումների իրականացման համար։
Միջազգային համագործակցության անկում. Թունավորվում են քաղաքական հարաբերությունները՝ բացառելով կայուն զարգացման հիմքում ընկած միջազգային գործընկերությունը։
