Ազգային ժողովի Տարածքային կառավարման, տեղական ինքնակառավարման, գյուղատնտեսության և շրջակա միջավայրի պահպանության հարցերի մշտական հանձնաժողովի այսօրվա արտահերթ նիստում դրական եզրակացություն է ստացել ««Բուսասանիտարիայի մասին» օրենքում լրացումներ և փոփոխություններ կատարելու մասին» օրինագիծը:
Այս նախաձեռնության նպատակն է պետությանը տալ իրավական գործիքներ՝ անհապաղ արձագանքելու և Հայաստանում վտանգավոր քիմիական նյութերի կիրառումն արգելելու համար, երբ առկա են դրանց վնասակարությունն ապացուցող գիտական տվյալներ։
Օպերատիվ արձագանքման իրավական բացը
Ինչպես առաջին ընթերցմամբ նախագիծը ներկայացնելիս նշել է պատգամավոր Ալեքսանդր Ավետիսյանը, գործող իրավակարգավորումները Կառավարությանը նման լիազորություն չեն տալիս։ Ներկայումս Հայաստանում պեստիցիդների շրջանառության արգելումը հնարավոր է իրականացնել գրեթե բացառապես միջազգային պարտավորությունների, մասնավորապես՝ Ռոտերդամի կոնվենցիայի շրջանակներում: Սա զրկում է պետությանը սեփական նախաձեռնությամբ արագ որոշումներ կայացնելու հնարավորությունից:
Այս բացի հետևանքով մի շարք պեստիցիդներ, որոնք արդեն արգելված կամ խիստ սահմանափակված են զարգացած երկրներում, շարունակում են լայնորեն կիրառվել Հայաստանի գյուղատնտեսության մեջ:
Քլորպիրիֆոսի վտանգը. Որպես օրինակ նշվել է Հայաստանում լայնորեն կիրառվող քլորպիրիֆոս ինսեկտիցիդը (միջատասպան): Գիտականորեն ապացուցված է, որ այս նյութը հանգեցնում է նյարդաբանական զարգացման խանգարումների, հատկապես երեխաների շրջանում: Այն արգելված է Եվրոպայի բոլոր երկրներում, Կանադայում, Արգենտինայում և Վիետնամում: Մեր երկիր այն ներկրվում է հիմնականում Չինաստանից, որն, ի դեպ, հենց իր տարածքում ևս սահմանափակել է դրա կիրառումը:
Բյուրոկրատական քաշքշուկների կրճատում
Օրենսդրական փոփոխությամբ վերանայվում է նաև ագրոքիմիկատների պետական գրանցման կարգը։ Գործող օրենքով պահանջվում է ներկայացնել աշխատանքային գոտու օդում նյութի թույլատրելի սահմանային կոնցենտրացիայի տվյալներ: Սակայն նման ցուցանիշներ բնորոշ են միայն թունավոր և արագ գոլորշիացող քիմիական նյութերին, իսկ ագրոքիմիկատների մեծամասնության համար դրանք պարզապես գոյություն չունեն:
Միջազգային պրակտիկային համապատասխան՝ այսուհետ այդ տվյալների ներկայացումը պարտադիր կլինի միայն այն դեպքերում, երբ արտադրողի մոտ իրականում առկա են համապատասխան հետազոտություններ կամ մեթոդաբանություն:
